Hoog tijd voor foto’s. Onze camera is kapot dus heb er even een paar gejat, relatief recent zijn ze. Maar wel van eigen kindjes! (en zelfs eentje van mij, voor de sfeer..)

Logjes schrijven. Ik kom er niet aan toe. Maak er geen tijd voor. Maar de tijd die ik met de kinderen doorbreng is kostbaar en daarom misschien juist extra belangrijk om kleine stukjes van vast te leggen. Het leven gaat zo snel. Probeer elk moment dat het even kan te praten met ze. Tijdens het wegbrengen en halen. Tijdens de booddschappen en tijdens het eten. Verder zijn onze dagen zo vol dat we allemaal op het moment dat we thuis komen vooral ook even ons eigen ding willen doen. Ik koken of de was vouwen en de kids bouwen met de lego. Of een filmpje kijken. De maaltijden probeer ik echt gezellig te maken. we genieten hier allemaal van en iedereen verteld zijn verhaal. Over de dag. De kinderen op school of het kinderdagverblijf. De tekeningen die gemaakt zijn. De werkfrustraties. De plannen voor de aanstaande verjaardag (18 november wordt AT 5 jaar en we zijn al sinds 19 november 2009 deze geweldig belangrijke dag aan het plannen, in de supermarkt wijst hij altijd aan welke dingen hij op zijn verjaardag wil en zo houden we onzelf bezig). En we houden onzelf bezig. Vermoeiend maar ook wel een welkome afwisseling. Nauwelijks nog momenten dat ik mn schatjes achter behang wil plakken. En als ik eerlijk ben is er ook niet zoveel te vertellen. AT heeft een mooie winterjas uitgezocht. Donkergroen, glimmend en met een (vind hij) erg mooie (nep) bontkraag. M wilde een oranje jas. Die was er niet dus wilde ze geen jas. Gelukkig past ze haar paarse jas van vorig jaar nog en die kleurt dan weer mooi bij de paarse cowgirl boots die ze onder enige druk uitgezocht heeft. Ach, lieve mensen het leven is soms zo simpel.

..dat het heel goed gaat met M op het kinder dag verblijf. Het is alsof ze er al jaren rond loopt zeggen de juffen. Op de dagen dat ze moet mopperd ze weleenswaar net als haar broer maar dat is meer voor de vorm. Ze heeft er zin zin. Ook haar broer begint het nieuwe ritme van de week te accepteren maar je merkt dat het hem een stuk meer energie kost, de twee lange dagen die erbij zijn gekomen. Hiermee kan ik me helemaal identificeren natuurlijk Voor mezelf heb ik ook structuur in de week gebracht door voor de verschillende studieonderdelen vaste momenten in te plannen, als ik het op die momenten niet red dan is het pech. En in het weekend doe ik HELEMAAL NIKS aan school. dat is ten strengste verboden! Weekend is family time en een beetje me time en een beetje post time (helaas).

De week is weer begonnen. Gisteravond kon ik me over het gevoel van dreigende ellende heen zetten toen ik me realiseerde dat het bijna maandag was, heb toen nog een filmpje gekeken met manlief. We komen dus in een ritme. En dat is fijn!

Ik moet steeds aan vriendinnetje denken. De dingen die zij over haar leven vertelde toen ze tegen een burn-out aan liep. Wat mij het meeste is bij gebleven is dat ze overal tegenop zag. Juist ook tegen leuke dingen. Dingen waarvan je normaliter energie op zou doen. Dit gevoel herken ik op het moment ster. Maar nou ben ik in tegenstelling tot haar sowieso al zo’n nerveuzig type dat eigenlijk altijd tegen alles op ziet, ook als ik lekker in mijn vel zit. Althans dat ik me overal druk om maak en voor elke situatie, hoe onbenullig ook, me vantevoren op alle mogelijke scenario’s instel. Ik heb het dan over koffie drinken bij vriendinnetje waarbij ik elke week koffie drink. Of het opbellen van mijn moeder waarmee ik al jaren lang lief en leed deel en minimaal drie keer per week telefonisch contact mee heb. Het ‘me-druk-maken-om’ is dus iets wat bij me hoort. Iets waar ik misschien niet perse heel gelukkig van wordt maar wel iets waarmee ik prima kan leven. En als ik een willekeurige greep doe in krantenartikelen die gaan over de moderne vrouw dan kan ik me geruststellen met de gedachte dat ik zeker niet de enige ben die zo inelkaar zit.

Wat dan te doen op het moment dat je het gevoel krijgt dat je je nu wel erg druk maakt om dingen. Dat je de laatste tijd wel erg nerveus bent. Dat je man aangeeft dat het hem niet meer lukt om empatisch te reageren omdat het de laatste tijd altijd hetzelfde is. Dezelfde frustraties, dezelfde onzekerheden, dezelfde emoties. Stop er dan gewoon mee zegt hij. Stop met de dingen die je negatieve gevoelens opleveren. Richt je leven anders in. En juist dat raakt de kern van mijn nervositeit denk ik. Het idee dat het leven maakbaar is en dat ik alles zelf in de hand heb. Dat ik de verantwoordelijkheid draag over alle aspecten van mijn leven. Als ik niet gelukkig ben dan moet ik het gewoon anders doen. Als de zaken mij over de voeten lopen dan moet ik mijn leven gewoon anders inrichten.

Ik MOET gelukkig zijn want dat draag ik op mijn kinderen over. Als ik niet gelukkig ben dan beienvloed ik mijn kinderen daarmee. Elke dag wordt ik confronteerd met onderzoeken die bevestigen dat ook ik mijn kinderen onvoldoende aandacht geef, dat ook ik meer uit mijn leven kan halen dan dat ik nu doe, dat ook ik te weinig tijd in mijn relatie steek en zo grote kans loop om te ontvreemden van mijn partner en dat ook ik de lat niet zo hoog moet leggen. Moet proberen te ontspannen en me niet zo druk moet maken.

Ik moet gelukkig zijn. En dat ben ik ook echt wel. Maar het is soms wel een beetje veel. En dan loopt het me een beetje over de schoenen (of voeten? daar twijfel ik nou al over sinds ik ben begonnen met schrijven maar heb geen zin om op te zoeken) en log ik daar maar over. Om het een beetje kwijt te zijn.

(M) ‘Mama, doe maar de vliegende panters.’

Ik voel me helemaal thuis. Eerste college arbeidsovereenkomstenrecht was interresant en leuk om bij te wonen. Ben erg onder de indruk van de hoogleraar die het geeft en van het hele dikke boek over arbeidsrecht dat makkelijk weg leest en door hem geschreven is. Het tweede college was de eerste van een serie colleges over het gelijkheidbeginsel dat bekeken wordt vanuit verschillende invalshoeken; sociologie, politicologie, ethiek en filosofie. De hoogleraar rechtsfilosofie die het eerste college gaf was ontzettend leuk en een beetje verstrooid. Ze nodigde me na het college uit om eens te kijken naar (rechts)filosofische masterclasses. Al met al was mijn eerste dag op de uni zoals ik stiekem gehoopt had. Ik zal zeker nog wel gaan balen van de gigantische hoeveelheden saaie materie waar ik me door heen moet gaan worstelen maar op het moment prijs ik mezelf vooral gelukkig met mijn positie als studerende moeder. Een deel van mij zou ook wel erg graag 19 willen zijn en zich helemaal in het studentenleven storten maar even knuffelen met kleine kindjes na eerste college dag geeft langer voldoening als dat biertje van 1 euro.

Ik weet dat kinderen gemeen kunnen zijn. En ik denk dat gezien de genetische aanleg en de gevoeligheid voor sfeer en emoties van anderen dat AT zo’n puber kan worden (met de nadruk op KAN) die met een kleine opmerking anderen enorm kan kwetsen omdat hij precies weet waar hij moet raken. Zo heb ik mijn jongere broertjes en zusje in mijn tijd ook diep gekwetst en werd ik door oudere broer en zus gemeen op mijn plaatst gewezen.Tegen zijn zusje doet AT natuurlijk ook regelmatig gemeen maar daar lijkt het meer op een strijd tussen gelijken, niet op omlaag trappen. Gelukkig. Tegen mij probeerde hij vandaag vanaf de achterbank iets te raken. Ik weet niet wat. Ik weet wel waarom. Hij was moe en na een hele dag groepsdynamiek van 4 tot 6 jarigen had hij de behoefte om om zich heen te slaan. Eerst ‘jij kookt altijd heel vies mama!’ en toen ik daar niet op reageerde zei hij ‘..en de kadootjes uit Berlijn waren helemaal niet mooi!’ Ik voelde me niet gekwetst maar ik herken zijn opmerkingen als zorgvuldig uitgekozen om iets bij mij te raken (anders dan enkel zeggen ‘rot mama’ of ‘stomme mama’) en kan alleen maar blij zijn voor hem en zijn zus dat hij voorlopig nog liever omhoog trapt dan omlaag.

Opgelucht omdat M na drie keer wennen het zeker niet leuk vind om achtergelaten te worden maar het prima naar haar zin lijkt te hebben op het Kdv.

Opgelucht omdat de eerste kennismaking met de BSO van ons jongetje positef was. Hij was onder de indruk van een doos metalen auto’s en vrachtauto’s die hij vlak voor vertek te zien kreeg (in tegenstelling tot de suffe houten auto’s die hij in eerste instantie gespot had). Er zijn ook zeker flink wat tranen gevallen vandaag maar zoals vaak in het leven viel het allemaal reuze mee.

Opgelucht omdat mijn eerste kennismaking met De Universiteit ook reuze mee viel. Geen metalen vrachtauto’s maar ik heb alles kunnen vinden, heb een praatje gemaakt met medestudente en had alle informatie die gegeven werd tijdens introductie bijeekomst zelf al opgezocht, Ik hoorde bij aanvang van de bijeekomst hoe achter mij een studente heel verrast reageerde toen degene naast haar vertelde dat  de afkorting HC op het rooster staat voor hoorcollege. Fijn voor ego om zulke mensen in je buurt te hebben zitten op zo’n moment. (Ben overigens wel vlak voor de ingang van de faculteit kei hard met m’n neus plat op de stoep gegaan toen ik een stoeprandje miste en dankzij te hoge blokhakken niks had om op terug te vallen, had toen niet het gevoel dat het reuze ging meevallen die dag).

Opgelucht omdat het nu laat genoeg is om naar bed te kunnen gaan. Welterusten!

is weer begonnen. De wekker om 7 uur. Thee zetten, kleren aan, broodjes smeren, man uitzwaaien, zoon zoenen, nog meer kleren aan, regenjasjes aan, boodschappen doen, auto naar garage, boodschappen uitpakken, kopje thee zetten.. het is maandag 23 augustus 09.30 uur. Het echte leven is weer begonnen.

Edit: Op weg naar huis van spelen bij vriendinnetje, het vriendinnetje is van mij en het spelen werd gedaan door mijn kids met het speelgoed van haar zoontje terwijl zoonlief niet thuis was wat mijn kinderen het alleenrecht gaf over de auto’s van m*ds wat hen natuurlijk  erg goed beviel, gaf ik toe mijn best te moeten doen om niet in huilen uit te barsten. Nadat ik over haar eerste dag na de schoolvakantie gelezen heb voel ik me een stuk beter. Gedeelde smart enzo, en als de smart van die ander dan ook nog een beetje extra smartelijk is.. Manlief staat er van woensdag tot en met vrijdag alleen voor. Hij heeft drie dagen vrij genomen terwijl ik de hort op ga. Aan de ene kant vind ik het een beetje zielig voor hem om zijn kostbare vrije dagen op deze manier te besteden maar aan de andere kant zijn het natuurlijk ook zijn kinderen en is het in ieder geval een “ervaring” voor hem om de normale routine van de week eens thuis mee te maken. Een paar dagen in mijn schoenen te staan. Dus ik denk dat ik ik dit logje maar voor hem klaar zal zetten voor een moment dat hij er even doorheen zit, samen met een flesje wijn. Works for me.